सुदन किराती भन्चन् –
फाटि रहनेलाई टालि रहेर बाँच्न चाहिन । त्यसैले आफैले आफैलाई भत्काउने साहस गरेँ ।
मलाई प्रेम गर्ने मेरो पूर्व साथीहरुलाई छोड्दा शरिरको अंग काटिए जस्तै भएँ तर मलाई माफ गर, किनकी मसँग अर्को जुनी छैन । यही जुनीमा सकेको आमाको ॠण तिर्नु छ ।
आफैलाई परिक्षित गर्नु छ । मान्छे हो माया त समयले विर्साउँदै लैजाला तर छाँया भने मनमा रहिरहने छ ।
बाईबाई !
