काठमाडौं, ७ कात्तिक । अर्जेन्टिनी फुटबल हस्ती डिएगो म्याराडोनाको सन् २०२० मा भएको मृत्युसम्बन्धी मुद्दाको फैसला आगामी डिसेम्बर २२ मा सुनाइने भएको छ।
बिगत छ महिनासम्म चलेको सुनुवाइपछि अदालतले बिहीबार यस्तो घोषणा गरेको हो। म्याराडोनाको मृत्युमा लापरबाही गरेको आरोप लागेका सात स्वास्थ्यकर्मी विरुद्धको मुद्दा बिहीबार टुंगिएको हाे। यस क्रममा म्याराडोनाकी छोरी र प्रतिवादीहरूमध्ये केहीले संक्षिप्त बयान दिएका थिए।
“म आशा गर्छु कि मेरा बुबाले उहाँको हकको न्याय पाउनुहुनेछ, अरू सबैले पाएजस्तै,” डाल्मा म्याराडोना, उनको स्वर भावुकताले भरिएर काँपिरहेको थियो।
तर, यस मुद्दाका मुख्य प्रतिवादी तथा म्याराडोनाका प्रमुख चिकित्सक लियोपोल्डो लुकेले भने, “म निर्दोष छु।”
म्याराडोनाको ६० वर्षको उमेरमा हृदयघात र फोक्सोमा पानी जम्ने समस्याका कारण निधन भएको थियो। लागू पदार्थको दुर्व्यसनको इतिहास रहेका यी महान् हस्ती २५ नोभेम्बर २०२० का दिन आफ्नो ओछ्यानमा मृत फेला परेका थिए। उनी ब्युनस आयर्सको उत्तरमा पर्ने टिग्रेस्थित आफ्नो निवासमा थिए; सानो स्नायु शल्यक्रिया पछि स्वास्थ्यलाभ गर्नका लागि उनले त्यहाँ घर भाडामा लिएका थिए। कोभिड-१९ महामारीको बीचमा भएको उनको निधनले सिङ्गो देशलाई शोकमा डुबायो।
अप्रिलमा सुरु भएको यस मुद्दाको सुनुवाइमा ७० जनाभन्दा बढी साक्षीहरूले बयान दिएका थिए। सरकारी वकिलहरूले सात प्रतिवादीमध्ये ६ जनाका लागि चार देखि १२ वर्षसम्मको जेल सजाय माग गरेका छन्, जसमा डा. लुकेका लागि सबैभन्दा कडा सजाय, १२ वर्षको माग गरिएको छ।
बुधबार भएको अन्तिम बहसका क्रममा, लुकेका वकिलहरूले म्याराडोनाको मृत्यु पहिले नै अनुमान गर्न सकिने घटना थियो भन्ने सरकारी पक्षको दाबीलाई अस्वीकार गरे। उनीहरूले आफ्ना पक्षका व्यक्तिलाई यस मुद्दामा ‘बलिको बोका’ बनाइएको बताए।
सुनुवाइभरि, लुके सबैभन्दा बढी आक्रामक प्रतिवादीका रूपमा देखिए; आफूलाई फसाउन खोजिएको महसुस हुँदा उनले पटक-पटक बोलेका थिए।
उनको कानुनी टोलीले अडियो रेकर्डिङहरू सुनायो, वैज्ञानिक लेखहरू प्रस्तुत गर्यो र म्याराडोनाको शव परीक्षणको भिडियोसमेत देखायो, जसले गर्दा ती फुटबल खेलाडीका छोरीहरू निकै आक्रोशित भए। अदालतमा लुकेले भने, “ममाथि आक्रमण गर्न सजिलो छ किनकि म्याराडोनासँग सबैभन्दा बढी सम्पर्कमा म नै थिएँ।”
उनले थपे, “मलाई बचाउने एक मात्र व्यक्ति डिएगो हुन्थे।” उनले भने, “म उनको धेरै ख्याल राख्थेँ, म उनको माया गर्थें; उनी मेरा आदर्श र साथी थिए।”
यो मुद्दा मुख्यतया यस कुरामा केन्द्रित छ कि म्याराडोनालाई अस्पतालको सट्टा निजी घरमा स्वास्थ्यलाभ गर्न दिने चिकित्सकहरूको निर्णय ‘लापरबाही’ थियो वा थिएन। सरकारी पक्षले अस्पतालको शय्या, डिफिब्रिलेटर (हृदयको धड्कन नियन्त्रण गर्ने उपकरण) वा तत्काल उपलब्ध हुने एम्बुलेन्सजस्ता चिकित्सा उपकरणहरूको पूर्ण अभावलाई प्रतिवादीहरूले आफ्नो कर्तव्य पालना नगरेको (लापरबाही गरेको) प्रमाणका रूपमा प्रस्तुत गर्यो।
धेरै चिकित्सा विज्ञहरूले गवाही दिँदै बताए कि म्याराडोनाको हेरचाहमा खटिएका व्यक्तिहरूले उनको मृत्यु हुनुअघि देखिएका गम्भीर चेतावनीपूर्ण संकेतहरू—जस्तै शरीर सुन्निनु, मुटुको धड्कन अत्यधिक तीव्र हुनु र सास फेर्न कठिनाइ हुनुलाई बेवास्ता गरे वा तिनको उचित सम्बोधन गरेनन्।
